więcej zdjęć
Skomentuj:
Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX
Neoklasycyzm - herbatka u cesarza
16.02.2009
, aktualizacja: 08.10.2009 14:48
Materiały. Popularne były porcelana, marmur, alabaster. Dekoracyjne drobiazgi często wykonywano ze złota albo przynajmniej złocono. Meble robiono głównie z mahoniu zdobionego nakładkami ze złoconego brązu i miedzi.
Jako jeden z niewielu z dawnych stylów neoklasycyzm nie zaginął w mrokach dziejów. Czerpie się z niego np. urządzając reprezentacyjne, bogate wnętrza.
Meble. W tym okresie rozpowszechniły się wygodne tapicerowane fotele i kanapy. Popularne były także szezlongi i rekamiery (rodzaj leżanki). Poza tym używano biurek, konsol i oczywiście stołów, które w odróżnieniu od wcześniej wytwarzanych miały okrągły kształt. Wtedy też pojawiły się tzw. komplety, czyli zestawy mebli o jednolitym wzornictwie.
O stylu w skrócie
Pojawił się w Europie w połowie XVIII wieku i niepodzielnie panował przez kolejne sto lat. Chociaż neoklasycyzm przybierał różne oblicza i nazwy (na przykład w Anglii styl georgiański, w Szwecji - gustawiański, w Polsce - Stanisława Augusta, a we Francji - dyrektoriat, później empire), miał wiele cech wspólnych. Przede wszystkim odwoływał się do klasycznej kultury grecko-rzymskiej z jej zamiłowaniem do symetrii i monumentalizmu. Wnętrza były bogato dekorowane. Sufity zdobiono, np. sztukateriami, ściany pokrywano tkaninami, a podłogi - marmurowymi lub drewnianymi posadzkami układanymi w skomplikowane wzory. Wszystko to tworzyło klimat bogactwa, przepychu i dostojeństwa.
Pojawił się w Europie w połowie XVIII wieku i niepodzielnie panował przez kolejne sto lat. Chociaż neoklasycyzm przybierał różne oblicza i nazwy (na przykład w Anglii styl georgiański, w Szwecji - gustawiański, w Polsce - Stanisława Augusta, a we Francji - dyrektoriat, później empire), miał wiele cech wspólnych. Przede wszystkim odwoływał się do klasycznej kultury grecko-rzymskiej z jej zamiłowaniem do symetrii i monumentalizmu. Wnętrza były bogato dekorowane. Sufity zdobiono, np. sztukateriami, ściany pokrywano tkaninami, a podłogi - marmurowymi lub drewnianymi posadzkami układanymi w skomplikowane wzory. Wszystko to tworzyło klimat bogactwa, przepychu i dostojeństwa.
