Jak przegonić ślimaki z ogrodu?

Zaczynająca się wiosna, siewy nasion warzyw oraz wschody roślin ozdobnych, kwiatów powinny wzmóc naszą czujność pod kątem sygnalizacji występowania, szkodliwości i zwalczania ślimaków nagich.
W sprzyjających warunkach pogodowych w niektórych ogrodach ślimaki lokalnie powodują uszkodzenia upraw ogrodniczych oraz roślin ozdobnych uprawianych w polu i pod osłonami. Mogą zjadać wszystkie części roślin, zwłaszcza ich młode organy (liście, pędy, korzenie, kwiatostany). Największe szkody powodują w okresie kiełkowania nasion oraz wschodów.

Wtedy, kiedy mamy do czynienia z wystąpieniem odpowiednich warunków pogodowych do intensywnego rozwoju i żerowania ślimaków, należy zastosować jak najbardziej skuteczne metody zwalczania w celu ograniczenia uszkodzeń powodowanych przez te szkodniki. Najlepiej jest prowadzić takie zwalczanie kompleksowo korzystając z poniższych metod, wytycznych oraz produktów i środków ochrony roślin.

Zabiegi profilaktyczne (osuszanie gleby, usuwanie resztek roślinnych, ograniczanie miejsc służących do przebywania szkodników oraz ostrożność przy nabywaniu roślin ze szkółek, w których mogą występować ślimaki);

- Pułapki (ziemniaki, deski, duże kamienie, dachówki);

- Bezpośrednie wyłapywanie ślimaków;

- Zabiegi agrotechniczne (przekopywanie, motyczenie, intensywne grabienie, przyspieszony termin siewu oraz sadzenie zdrowych roślin);

- Aplikacja nawozów mineralnych (wapno gaszone);

- Środki ochrony roślin

Warto wypróbować nowy produkt - żel na ślimaki z linii Natural firmy Target. Jest to produkt w formie żelu, który tworzy barierę mechaniczną trudną do pokonania przez ślimaki. W ten sposób skutecznie chroni on dany teren, nasadzenia przed mięczakami. Żel na ślimaki jest to preparat bezbarwny i bezzapachowy wytworzony z naturalnych składników. Aplikując żel na ślimaki wykładamy go wokół rośliny lub rabat, które mają być chronione przed ślimakami.

Jednorazowe użycie żelu na ślimaki nie umożliwia całkowitego zwalczenia ślimaków, ponieważ szkodniki te mogą występować jednocześnie w różnych fazach rozwojowych. Duże szanse na przeżycie mają jaja oraz osobniki młodociane. Istnieją również ograniczenia w terminach wykonywania zabiegu. Największą skuteczność zwalczania uzyskuje się, gdy ślimaki dorastają. Zabiegi należy czasem powtarzać kilkakrotnie. Dobrze jest, gdy obejmują one swym zasięgiem jak największy teren opanowany przez ślimaki. W przeciwnym razie w miejsce wytępionych pojawiają się osobniki migrujące z sąsiednich terenów, na których nie prowadzono ochrony chemicznej. Najlepsze efekty zwalczania uzyskuje się stosując preparat w godzinach popołudniowych lub wieczorem.

Większość ślimaków jest bardzo wrażliwa na niską wilgotność względną atmosfery oraz światło słoneczne. Ślimaki skorupkowe w pogarszających się warunkach atmosferycznych wciągają ciało do muszli i zapadają w stan anabiozy. Są mało ruchliwe i pozostają na miejscu, gdzie je zastała susza. W przeciwieństwie do nich ślimaki nagie są ruchliwe, wychodzą ze swoich kryjówek, często odległych o wiele metrów od żerowiska, czynią to nocą i podczas słotnej pogody, powracając do swoich miejsc schronienia przed świtem.

Ślimaki oskorupione w naszym klimacie, jako szkodniki roślin uprawnych nie mają większego znaczenia. Niektóre z nich, między innymi, ślimak winniczek , ślimak ogrodowy, ślimak gajowy, zaroślarka pospolita, ślimak zaroślowy i ślimak kosmaty mogą wprawdzie lokalnie powodować uszkodzenia roślin w produkcji ogrodniczej, jednakże są to przypadki sporadyczne niemające większego znaczenia. Ich pojawienie się często wynika z bliskiego sąsiedztwa naturalnego siedliska tych gatunków.

W przeciwieństwie do nich ślimaki nagie mogą powodować znaczne straty w uprawach roślin polowych i ogrodniczych. Ze względu na nocny tryb życia ślimaki nie są początkowo zauważane, a powodowane przez nie uszkodzenia na roślinach przypisywane są innym szkodnikom. Mięczaki te nie mają muszli, w której mogłyby się chronić przed niesprzyjającymi warunkami klimatycznymi, dlatego muszą znajdować odpowiednie kryjówki, będące ich miejscem bytowania i rozwoju. Zazwyczaj chronią się przed słońcem w ziemi, darni, pod deskami lub kamieniami. Wybierają miejsca zacienione, wilgotne, porośnięte krzewami. Często są to miedze, rowy przydrożne, porośnięte skarpy cieków wodnych, studzienki kanalizacyjne, piwnice, miejsca rozkładu materii organicznej. Brak muszli jest również atutem ślimaków nagich, umożliwiającym im łatwą i sprawną migrację w środowisku.

Szkodliwość ślimaków uzależniona jest głównie od wilgotności, temperatury otoczenia, rodzaju i obfitości pokarmu oraz warunków siedliskowych. Do rozwoju gatunki te potrzebują dużej wilgotności, co najmniej 90%, dlatego wychodzą na żerowanie ze swoich kryjówek wieczorem lub podczas deszczowej pogody. Dużą aktywność wykazują w temperaturze 10-20°C. Źle znoszą temperaturę wysoką - 30-35°C oraz niską - poniżej -3°C. Przy braku pokrywy śnieżnej silny mróz może zredukować populację ślimaków. Na jego działanie najbardziej narażone są jaja, w mniejszym stopniu osobniki młode i dorosłe, które mogą przemieszczać się w głębsze warstwy gruntu. Ślimaki nagie wyrządzają szkody przez cały sezon wegetacyjny, największe wiosną, zwłaszcza w miesiącach z dużą ilością opadów oraz niską temperaturą. W takich warunkach, kiełkujące lub świeżo posadzone rośliny, mające jeszcze słabe przyrosty giną wskutek żerowania ślimaków. Są szkodnikami rzepaku, zbóż, wszystkich gatunków warzyw, roślin jagodowych (truskawek, poziomek), roślin ozdobnych i ziół. Można je również spotkać w przechowalniach warzyw. Ślady ich żerowania uwidaczniają się w postaci nieregularnie wygryzionych otworów w blaszce liściowej lub dziur w owocach i korzeniach warzyw. W miejscach żerowania oraz na glebie ślimaki pozostawiają błyszczące ślady zaschniętego śluzu.

Porady ogrodnicze: www.target.com.pl