Zaprojektowany w 1956 roku przez duet Charles Eames i Ray Eames fotel powstał jako nowoczesna interpretacja angielskiego klubowego siedziska. To kwintesencja amerykańskiego mid-century modern: gięta sklejka, ergonomia wyprzedzająca epokę i skóra najwyższej jakości (Eamesowie chcieli, by dawał "uczucie rękawicy bejsbolowej - miękkiej i dobrze wyrobionej"). Produkowany przez Herman Miller fotel stał się symbolem statusu intelektualnego - stawiano go w gabinetach architektów, reżyserów i kolekcjonerów sztuki.
W 1973 roku Michel Ducaroy zaprojektował dla Ligne Roset sofę z samej pianki poliuretanowej, bez widocznego stelaża. Inspirowana zgniecioną tubką pasty do zębów Togo jest manifestem lat 70. z ich swobodą, miękkością i życiem "bliżej podłogi" na niskich meblach. Jej charakterystyczne pikowania są nie tylko estetyczne, ale i pełnią funkcję konstrukcyjną. Dziś wraca w nowoczesnych apartamentach jako kontrapunkt dla minimalistycznego decoru.
Projekt Mario Bellini z 1970 roku dla B&B Italia był rewolucyjny: moduły łączone za pomocą lin i karabińczyków pozwalały dowolnie zmieniać układ. Nazwa to połączenie słów "kameleon" i "onda" (fala). Powstała z tego miksu Camaleonda idealnie wpisuje się w dzisiejsze myślenie o elastycznym mieszkaniu - przestrzeni, która reaguje na życie domowników i płynnie się do niego dostosowuje.
Zaprojektowane przez Hansa J. Wegnera dla Carl Hansen & Søn krzesło Y powstało w 1949 roku. Inspirowane chińskimi siedziskami z dynastii Ming łączy organiczną formę z mistrzostwem stolarki. Plecione ręcznie siedzisko wymaga ponad 100 metrów papierowego sznurka. To symbol skandynawskiego designu - lekkości, funkcjonalizmu i szacunku do materiału.
Projekt Ettore Sottsass dla Poltronova to ikona włoskiego radykalnego designu. Ultrafragola (czyli "ultrakrucha") ma organiczny, falujący kształt i podświetlenie w neonowym różu. Powstała w duchu antyfunkcjonalnego buntu lat 70. i była zapowiedzią estetyki, którą dekadę później rozwinęła grupa Memphis. To bardziej rzeźba niż lustro - i dlatego tak dobrze prezentuje się w minimalistycznych wnętrzach.
Sofa marki Restoration Hardware stała się viralem dzięki mediom społecznościowym. Jej sekretem są puchowe wypełnienia i głębokie siedziska, które tworzą efekt chmury. To współczesna interpretacja luksusu - mniej formalna, bardziej lifestyle’owa, idealna do otwartych loftów i domów w stylu modern farmhouse.
Zaprojektowany w 1925 roku przez Marcela Breuera fotel był inspirowany konstrukcją roweru. Chromowane rurki stalowe i skórzane pasy zdefiniowały estetykę modernizmu. Nazwa pochodzi od malarza Wassilego Kandinsky’ego, który jako jeden z pierwszych zachwycił się tym projektem.
Projekt Ubald Klug dla de Sede przypomina warstwy skalne. Modułowa forma pozwala tworzyć pustynne "krajobrazy" z siedzisk. To lata 70. w najbardziej rzeźbiarskim wydaniu - eksperyment z pianką i topografią. Dziś Terrazza wraca jako statement piece w artystycznych apartamentach.
Serię Akari stworzył Isamu Noguchi w 1951 roku. Te produkowane z papieru washi i bambusowych żeber lampy łączą japońską tradycję z modernizmem. "Akari" oznacza światło i lekkość - i właśnie tak działa, mimo swojego rozmiaru nie dominując przestrzeni, a raczej ją uspokajając, wyciszając.
W 1950 roku Hans Wegner zaprojektował fotel z metalowej ramy i 240 metrów liny żeglarskiej. Powstał podobno na plaży, gdzie projektant budował siedzisko z myślą o idealnym kącie nachylenia. To połączenie brutalizmu i komfortu - chłodnej stali z miękką owczą skórą.
Stworzony przez Eero Saarinen dla Knoll fotel miał być "jak koszyk pełen poduszek". Organiczna forma otula użytkownika, oferując prywatność w otwartej przestrzeni. Womb Chair to manifest humanistycznego modernizmu, designu projektowanego wokół ciała.
Zaprojektowany przez Ludwiga Miesa van der Rohego i Lilly Reich na Wystawę Światową w Barcelonie w 1929 roku fotel miał służyć hiszpańskiej parze królewskiej. Stalowa rama w kształcie litery X i skórzane poduszki stały się ikoną International Style. Produkowany dziś przez Knoll, pozostaje synonimem minimalistycznej, luksusowej elegancji.